مكتوب 53 بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم مِن عبداللَّه قطب بن محيي إِلى الإخوان الإلهيّين المباركين رزقهم اللَّه كرامات الأبرار . بنده را بندگى نه خدايى امّا بعد ؛ آدمى به بندگى نيك است امّا به خداوندى نه . چون بنده وار زيَد زيبا آيد و در غايت كمال چنان كه در بندگان خداى از وى بهتر نباشند . امّا اگر خداوندانه زيَد نگونسار و پريشان و بدبخت و بى سامان و افكار و ناتوان و گرفتار و سرگردان گردد . براى آن كه اهْبَت « 1 » و استعداد خداوندى ندارد و چگونه او را اهْبت و استعداد خداوندى باشد و او بنده است و براى بندگى است « وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ » . « 2 » بنده اسباب بندگى داشته باشد و از بنده ، بندگى آيد . بنده را با خداوندى چه نسبت و آيين خداوندى او را از كجا ؟ اگر كسى پرسد كه آيين بندگى چيست و بنده‌وار زيستن چگونه است و آيين خداوندى چيست و خداوندانه زيست كردن چگونه باشد ؟ گوييم : خداى عزّوجلّ اسم عبد و سيّد در جهان براى آن آورد تا مرآتى باشد تعريف حقيقت عبوديت و سيادت را . اكنون نگاه كن در آن صنف از بنىآدم كه ايشان را عبيد نامند كه چگونه زيست مىكنند . آيين بندگى آن است و بنده‌وار زيستن چنان .

--> ( 1 ) . اهْبَت : آمادگى ، ساز و برگ . ( 2 ) . من جنّ و انس را نيافريدم جز براى اين كه عبادتم كنند . سورهء ذاريات ، آيهء 56 .